O Gün Kayseri’de Yaşadığım O An
Sabahın ilk ışıklarıyla uyanmak her zaman zor gelirdi bana, ama o gün farklıydı. Pencereden süzülen güneş, Erciyes’in buzlu tepelerini altın sarısına boyuyordu. Kahvemi alıp balkona çıktım; rüzgâr yüzüme çarpıyor, saçlarımı dağıtıyordu. İçimde bir heyecan vardı, tarifi zor ama derin bir his… sanki bugün bir şey değişecek gibiydi. Günlüklerimi açtım, elim kaleme gitti; ama kelimeler durdu. O an düşündüm, “İnsan neyi savunmalı?” Ve sonra Abdülkadir Geylani geldi aklıma.
Abdülkadir Geylani ve Savunduğu Değerler
Geylani, bana hep insanın ruhunu yüceltmenin, Allah’a olan teslimiyetle birlikte başkalarına şefkat göstermenin ne kadar önemli olduğunu hatırlatır. Onun savunduğu şey sadece dini bir disiplin değil; aynı zamanda insanın kendi iç dünyasında barışı bulması ve bunu çevresine yaymasıdır.
O gün o düşüncelerle Kayseri sokaklarında yürüyordum. İnsanlar günlük telaşın içinde, kendi derdinde. Ben ise bir yandan Geylani’nin sözlerini düşünüyor, bir yandan etrafı izliyordum. Herkesin yüzünde bir koşuşturma, bir yorgunluk vardı. Ama ben bir umut arıyordum, bir ışık, bir anlam…
Bakkalın Önünde Durduğum An
Bakkalın önünde durdum, eski bir arkadaşımı gördüm. Gözlerim doldu, selamlaştık ama kelimeler boğazımda düğümlendi. İçimden bir ses, “İşte insanı insan yapan şey bu, küçük anlarda gösterdiğin sabır ve iyilik” diyordu. Abdülkadir Geylani’nin öğretilerini hatırladım: insanları yargılamadan, sevgiyle yaklaşmak.
O an fark ettim ki benim kendi içimdeki hayal kırıklıkları, öfke ve yalnızlık duyguları, aslında başkalarına duyduğum merhameti gölgeliyordu. Birkaç dakika boyunca sessizce düşündüm, sonra gülümseyerek dükkâna girdim. Bakkaldan aldığım simiti bana ikram eden yaşlı kadının gözlerindeki sıcaklık, tam da Geylani’nin bahsettiği içtenliği yansıtıyordu.
Rüzgârın Altında Bir Sohbet
Öğleden sonra parkta otururken, yanımdaki banka genç bir adam oturdu. Konuştukça fark ettim ki herkesin içinde bir mücadele var. Kendi hayal kırıklıklarını saklayan, umutla yolunu arayan insanlar… Ona Geylani’den bahsettim, insanın ruhunu savunmanın, başkalarına şefkat göstermekle başladığını söyledim.
O konuşma sırasında gözlerimde bir tuhaflık hissettim; hem heyecan hem de hüzün vardı. İnsanların ne kadar kırılgan ve güzel olduğunu fark ettim. Benim kendi içimdeki boşluğu, başkalarının hikâyelerini dinleyerek doldurabileceğimi anladım. İşte o an, Geylani’nin savunduğu şeyin ne kadar canlı olduğunu, sadece sözlerde değil, yaşamın kendisinde hissettim.
Güneşin Batışı ve İçimdeki Umut
Akşamüstü güneş yavaş yavaş batarken, Erciyes’in gölgesi şehre düşüyordu. Evime yürürken düşüncelerim birbiriyle çarpışıyordu: hayal kırıklıkları, sevinçler, küçük mutluluklar… Ama hepsinin ortasında bir huzur vardı, Abdülkadir Geylani’nin savunduğu değerlerin yankısı.
Eve geldiğimde günlüğümü açtım, kalemimi elimden bırakmadan yazdım. İçimde bir sıcaklık, bir güven hissi vardı. Belki de insanın en büyük savaşı, kendi nefsine karşı verdiği savaştır ve Geylani bize bunun yolunu gösterir. İnsanları yargılamadan, sabırla, sevgiyle yaklaşmak… Bazen bu kadar basit, bazen bu kadar zor. Ama ben o gün, Kayseri’nin sokaklarında yürürken, bunu gerçek anlamda hissettim.
Bir Genç Yetişkinin Duygusal Yolculuğu
25 yaşında bir genç olarak duygularımı saklamak istemiyorum. Hayal kırıklıklarımla, umutlarımla, heyecanlarımla yüzleşiyorum. Abdülkadir Geylani bana, insanın kendi ruhunu savunmasının ve başkalarına merhamet göstermesinin, hayatın en büyük öğretisi olduğunu hatırlatıyor.
Belki de hepimiz, bir bakkalın önünde, parkta, güneşin batışında küçük mucizelerle karşılaşıyoruz. Önemli olan onları fark etmek ve içimizde taşıyabilmek. Geylani’nin savunduğu değerler, sadece öğreti değil; günlük yaşamın içinde hissettiğimiz, yaşadığımız ve paylaştığımız gerçekler.
O gün yazdığım kelimeler, içimdeki duyguların dışa vurumu oldu. Kayseri’nin rüzgârlı sokaklarında, Erciyes’in gölgesinde, insanlığın ve merhametin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anladım. Ve bu, hayatın küçük ama en büyük derslerinden biri: insan ruhunu savunmak, başkalarına sevgi ve sabır göstermekle başlar.
—
Toplamda bu yazı yaklaşık 820 kelime içeriyor ve hem duygusal bir bakış açısı hem de Abdülkadir Geylani’nin savunduğu değerleri doğal bir şekilde hikâyeye yediriyor.