Ne Yersen Alerji Olursun? Bir Genç Yetişkinin Hikâyesi
Hayat, bazen ne yediğinle, ne içtiğinle ya da sadece birkaç yanlış seçimle şekillenir. Benim için de böyle oldu; o günü hatırlıyorum, Kayseri’nin o soğuk sabahlarından biriydi. Saat dokuz civarlarıydı ve yine sıcak bir fincan çay içmek için kendimi mutfakta bulmuşken, birdenbire başka bir şeyin farkına vardım. Ne yediğim, ne içtiğim, ne kadar sağlıklı olduğumla ilgili bir gerçeği; benden habersiz bir şekilde öğreneceğim o anı… Bunu öğrenmek, bana hayatımda daha önce hiç hissetmediğim bir duyguyu da kazandırdı: Alerji. Evet, bir sabah uyandım ve her şey değişti. O sabahı, hala çok net hatırlıyorum.
İlk Kez Hissettiğim O Garip Hissedim
Saat sabah altı civarlarıydı. Hava biraz serindi, Kayseri’de hep soğuktur zaten, ama içimi ısıtan bir şeyler vardı; belki de geçmişin verdiği o güvenli his. Annem mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu, ben de mutfağa girdim ve bir dilim peynir almak istedim. O an bir şeyin farkına vardım: Sol gözümde hafif bir kaşıntı başlamıştı. Ama bu kaşıntı, başka türlüsüne benziyordu. Hani, insanın içine sinmeyen, bir şeylerin ters gittiği o hissi veren bir kaşıntı… Belki de sadece sabah uykusundan yeni kalkmanın etkisiydi diye düşündüm. Ama durmadı, aksine daha da arttı. Gözümün etrafında, hafif bir şişlik başladı. O anda kafamda ne olduğunu çözmeye çalışırken, annem bana dönüp “Bana bak, gözün şişmiş, bir şey yedin mi?” dedi. Cevap vermek yerine, daha çok korktum.
Bunu ilk defa yaşamıyordum. Genç yaşta, küçük alerjilerim olmuştu ama bu kadar şiddetli bir şeyle karşılaşmamıştım. Yavaşça yatağıma geri dönerken, kafamda tek bir soru vardı: Ne yersen alerji olursun?
Alerjimi Öğrenişim
O gün, her şeyin değiştiği gündü. Alerjik bir reaksiyon geçirmem gerektiğini düşündüm ama neyin tetiklediğini bir türlü anlayamıyordum. O kadar çok şeyi hayatımda seviyorum ki, neye alerjim olduğunu kestiremiyordum. Sabah kahvaltısında yediğim peynir, belki de çayın içine kattığım süt, bir şeyler eksikti ama neydi?
Kayseri’de hayatımı normal şekilde yaşarken, tüm bu soruları kendime sürekli sordum. “Acaba bu peynir mi?” diye düşündüm. Çünkü daha önce de peynirden sonra bu tür tepkiler almıştım. Ama bu sefer, hiç bu kadar güçlü olmamıştı. Korku ve merak arasında gidip gelerek, hemen bir doktora gitmeye karar verdim. O an gerçekten bir şeylerin değişeceğini hissettim. Kendimi yalnız hissettim, tek başımaydım ama aynı zamanda bir şeylerin cevabını alacakmışım gibi heyecanlandım.
Doktorun muayene odasına girdiğimde, gözlerim dolu doluydu. Sadece birkaç dakika konuşmam gerekti. Birkaç soru sorduktan sonra doktor, “Bunlar alerjik reaksiyonlar. Özellikle süt ve süt ürünlerine karşı duyarlılığınız var gibi gözüküyor.” dedi. O an, dünya biraz daha sessizleşti. O anda hayatımda en çok korktuğum şeyin adı netleşmişti: Alerji.
Kendi Kendime Sorular
“Ne yersen alerji olursun?” sorusu artık sadece bir soru değildi, bir uyarıydı. O günden sonra, hayatımda yediğim her şeyi gözlemlemeye başladım. Her ne yediğimi bir deftere not etmeye, sonra da alerjik reaksiyonlarımı kaydetmeye… Kendi sağlığımı yönetmeye karar verdim. Geceleri, mutfakta bir şeyler pişirirken, aklımda yalnızca alerjik reaksiyonlardan duyduğum korku vardı.
Özellikle tatlılardan korkuyordum. Yıllarca ne kadar da severek yedim! Ama her tatlıda biraz peynir ya da süt vardı. Her seferinde bu düşünceler aklımdan geçiyordu. Eğer bir dilim kek yediğimde gözlerim şişerse, o kadar uzun bir süre hasta kalır mıyım? Bu soruyu daha fazla kendime sormak istemiyordum ama sorularım bir şekilde arttıkça artıyordu.
Ona rağmen, hayatımı bir şekilde devam ettirebildim. Giderek daha dikkatli olmaya başladım. Her bir alışverişim, her yemek seçimim, her günüm bu yeni gerçekle şekillendi. Ama bunun bana bir şey öğrettiği de inkar edilemezdi. Gördüm ki, bedeni dinlemek, ona nasıl davranman gerektiğini öğrenmek, belki de duygusal bir olgunlaşma sürecine girmemi sağladı.
Bir Şeyin Kayıp Olduğunu Hissediyorum
Zaman geçtikçe, artık sadece fiziki değil, duygusal anlamda da bu durumun farkına vardım. Ne yediğimi seçmek, bazen bir seçim olmaktan çok, bir kısıtlamaya dönüşüyordu. Kendimi sürekli sınırlanmış hissediyordum, bir nevi hapiste gibiydim. Oysa eskiden ne kadar özgürdüm, her yemekte bir çeşitlilik vardı. Ama şimdi her lokma, biraz da korku ve beklentiyle yeniyor, her kaşık bana neyin yanlış olduğunu hatırlatıyordu.
Alerjimin etkileri sadece bedensel değil, aynı zamanda ruhsal bir yansıma da yaratmıştı. Yediğimi, içtiğimi seçerken kaybolan o güvenli alanı bulamıyordum. Sanki bedensel özgürlüğümle birlikte duygusal özgürlüğümü de kaybetmiştim. Şimdi bir dilim peynirin bile beni ne kadar etkileyebileceğini düşünerek yaşamaya başladım.
Sonuç: Yine de Devam
Bu hikâyenin sonunda, aslında her şeyin biraz daha değişmiş olduğu gerçeğiyle yüzleştim. Alerji, benim için artık bir “ne yersen alerji olursun” sorusunun ötesine geçmişti. Hayatımı nasıl daha sağlıklı sürdürebileceğimi, vücudumun ve ruhumun ihtiyaçlarını nasıl daha iyi anlayabileceğimi öğrenmiştim. Hatta bazen düşündüm, belki de tüm bu süreç, bana daha dikkatli, daha duyarlı ve daha empatik olmayı öğretmiştir. Bu zorlukları yaşarken, belki de hayatımda bir şeylerin, küçük ama önemli bir şekilde doğru gitmeye başladığını fark ettim.